ال. اس. دی (d-lysergic acid diethylamide) با نام های اسید، حبه قرص، سفر، نقطه های ریز، شیشه پنجره، آسمان آبی، کاغذ خشک کن .
که در سال ۱۹۴۳ توسط آلبرت هوفمن کشف شد، قوی ترین ماده توهم زایی است که تاکنون شناخته شده است. تأثیرات رفتاری آن حتی با دوز ۲۰ میکروگرم هم دیده شده است. LSD دارویی است که احساس شخص را نسبت به جایی که در آن است مختل می‌کند و اگر زیاد مصرف شود باعث ایجاد توهم می‌شود. ال. اس. دی از قارچی که بر روی چاودار یا سایر غلات رشد می‌کند؛ به دست می‌آید. ولی به طور مصنوعی هم ساخته می‌شود. مقدار کم ال. اس. دی برای مصارف پژوهشی به طور قانونی تهیه می‌شود و بیشتر به صورت قرص، کپسول و مایع در آزمایشگاههای غیر قانونی برای پخش در خیابان ها تولید می‌شود (گاهی به صورت یک ورقه ژلاتین یا یک قطعه کاغذ خشک کن که هر مربع آن یک دوز است). دوره حداکثر مصرف آن در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در اوج هیپی گری بوده است. LSD در کبد متابولیزه می‌شود و نیمه عمر آن در بدن تقریباً ۲ ساعت است. متابولیت های آن اثرات روانگردان ندارند.

مقاله lsd